Restorative yoga

Ik moet weer even wat schrijven. Vandaag was ik naar een yogales: restorative yoga nidra door Marjolein Vos bij de Nieuwe Yogaschool. Wauw, wat een mooie ervaring was dit weer. Ik was al één keer eerder naar haar les geweest, al lange tijd geleden. Maar nu was het een hele nieuwe ervaring. Het leek eerst alsof ik niet helemaal ‘wegzakte’ zoals de vorige keer, maar dit keer had ik een heel nieuwe, meer spirituele ervaring. Ik voelde hoe ik me kon overgeven, iets wat heel lastig ging maar uiteindelijk toch wel ging. Stukje bij beetje. Jezelf overgeven kan heel lastig zijn als je gewend bent om altijd een beetje ‘aan’ te staan. Jezelf echt overgeven doe je ook niet zo snel in deze maatschappij, of misschien is dat alleen de ervaring die ik heb gehad in mijn leven. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik zelf de regie moest behouden, en vooral niet teveel me moest laten meeslepen door mijn omgeving. Dat voelde gevaarlijk. En nu voelde ik: het is oké om mee te gaan in je omgeving. Maar wel op de manier die veilig voelt. Ze omschreef een oefening als volgt: span al je spieren aan, en daarna alles loslaten, alsof je een paardenbloem wegblaast. Dat voelde zo goed, het voelde alsof mijn lichaam ineens water werd. Het kon ineens meebewegen in richtingen waar het eerst vast voelde. De rest van de les stond in het teken van die overgave en stukje bij beetje leerde ik vertrouwen op mijn omgeving en op haar stem. In de eerste les vond ik dat nog best wennen, haar stem, maar in deze les leerde ik daar echt op te vertrouwen. Op een gegeven moment was ik zo ontspannen dat ik merkte dat ik weer dezelfde schokken kreeg die ik sinds mijn tijd op Bali wel vaker heb als ik helemaal ontspannen krijg: mijn lichaam gaat dan ineens schokken vanuit de binnenkant van mijn buik. Alsof er energie uit moet. Dat gebeurt altijd alleen in diepe ontspanning. In de allerlaatste pose van de les kwam Marjolein met een soort instrument langs waar een geluid uitkomt, en toen ik dat hoorde leek het ineens alsof mijn lichaam niet meer uitmaakte. Dat is de beste manier hoe ik het kan omschrijven: ik voelde ineens dat dat geluid een soort van ‘het universum’ weergaf en dat mijn lichaam daar slechts een klein ding vergeleken bij was. Het voelde alsof alle stress in mijn leven ineens nietig leek, omdat ik zo’n sterke connectie had met het universum. Alsof ik ineens voelde hoe het is om echt mijn ziel te zijn. Ineens kwam er zo’n rust over me heen, een rust die ik nog nooit eerder had gevoeld. Of misschien wel eerder, maar steeds in vlagen. Zoals een yogaleraar ooit heeft verwoord: verlichting komt in je leven soms in kleine lichtpuntjes, en met yoga beoefen je het om het licht steeds langer aan te houden. In deze yogales bleef het licht best lang aan. Nu is hij zelfs nog steeds aan. De hele weg van de yogaschool terug naar huis, en nu hier thuis, voelt het alsof ik de realiteit net ietsje anders ervaar. Alsof er een rust overheen hangt. Ik keek net een video op Instagram over iemand die ik al een tijdje volg, en zij legde uit: pas als je een diepe ervaring hebt gehad met die verbondenheid, snap je dat dat hetgeen is wat je soms miste. Als je een soort craving hebt naar meer, of dingen buiten jezelf zoekt, en je gefrustreerd kan voelen. Ik herkende dat heel erg, vooral vandaag. De afgelopen dagen heb ik een beetje moeten afkicken van een festival waar ik afgelopen weekend was, Best Kept Secret, en dat was best moeilijk. Enerzijds teerde ik nog lang op de blijheid van dat festival, en was ik gewoon gelukkig. Anderzijds voelde ik dat ik dezelfde hoeveelheid dopamine cravete als die ik op dat festival had. En vandaag in die yogales voelde ik: dit is de connectie die ik echt zoek. Een soort diepere connectie met het universum, met je ziel, wat groter is dan alleen dit lichaam en deze geest. Tuurlijk, soms voelt het raar om dat te zeggen. Want je mind is niet gewend om zo te denken. Maar als je even focust op je ademhaling, en steeds bewuster wordt, dan raak je vanzelf in een staat waarin het ineens niet meer zo raar is. Waarin het juist heel logisch is, en waarin je je afvraagt waarom je ooit nog stresste over sommige dingen haha. Het is een fijne ervaring, en ik had ook voor het eerst de gedachte dat ik het niet erg zou vinden als mijn fysieke lichaam nu dood zou gaan. Omdat ik voelde dat mijn ziel nog wel levend zou blijven. In wat voor vorm dan ook. En als je dat voelt, is die hele ervaring als mens op deze wereld ook ineens heel leuk. Dan zie je in dat deze ervaring bijzonder is en dat we ervan mogen genieten. Op een manier die we misschien niet altijd doorhadden. Een lange blog, maar ik moest het kwijt want het was zo’n mooie ervaring. En nu proberen het lichtje aan te houden. Ik hoef daar nu in elk geval niet eens mijn best voor te doen. Slaap lekker <3